خدا را چنان كه خود را شناسانده و از طريق وحى ، رسالات انبيا ، كتاب ، سنت و از راه‌هاى منطقى قرآنى معرفى شده بايد شناخت و مى توان شناخت و از اين ارشادات نه بايد جلوتر رفت و نه بايد عقب ماند و فاصله گرفت . خداشناسى در قرآن مجيد و احاديث ، عرض بسيار عريض ، گسترده و بلكه غيرمتناهى دارد ، و در پرتو ارشادات قرآن و احاديث هر چه انسان در اين راه سير كرده و جلو برود ، مجال سير و پرواز خويش را وسيع تر مى يابد . بايد درِ خانه‌ى اهل بيت وحى عليهم‌السلام را كوبيد و ملتزم به پيروى از آنها شد و اصطلاحات مطابق با واقع آنها را فرا گرفت و با تفكر ، عبادت ، دعا و رياضت هاى شرعيه ، معرفت را افزايش داد . در ادعيه‌ى ماثوره از رسول اكرم صلىالله عليه وآله و اميرالمؤمنين و ساير ائمه‌ى طاهرين عليهم‌السلام دعاهايى هست كه هر جمله از آنها درهايى را به سوى معرفت باز مىكند . دعاهايى كه در عين حالى كه مضامين بسيار بلند و عرفانى دارند آنها را به همه مى آموختند و از آن عرب‌هاى بيابان نشين مدرسه نديده و شفا ، نجات ، اشارات ، اسفار و فصوص نخوانده ، مؤمنانى مى ساخت كه بوعلى سيناها و فارابى ها خواب آن ايمان ها را نديده اند . اگر به جاى اشتغال به آن كتاب‌ها اين دعاها را خوانده و شرح و تفسير مى كرديم ، مى فهميديم كه با اين معارف و آثارى كه در اختيار داريم نبايد جاهاى ديگر برويم و حديث